ديروز، سوم عموی بزرگم بود. بزرگ خاندان خليقی سيگارودی. يکی از اخلاق های منحصر به فردی که داشت و هميشه موجب تعجب افراد تازه وارد به خانواده می شد، متنفر بودنش از چای بود. فکر کنم همه (بخصوص خانم ها) برای يکبار هم شده کلمه «ای بی ترتبيت»  (به شوخی البته) رو وقتی که بهش چای تعارف می کردند رو شنيدن. از اون به بعد برای احترامش، توی مهمونی هايي که او حضور داشت، سعی می کردن، چای سرو نکنند. کوه نورد و ورزش کار بود. ولی پس از مرگ پسر (تنها فرزندش) و نوش در يک حادثه رانندگی، ديگه دل و دماغی برای او و همسرش باقی نمونده بود. آدم پاکی بود و توی زندگی خيلی زحمت کشيد. خدا رحمتش کنه.
اين وبلاگ هم تا کی بايد گزارش کار حضرت عزرائيل باشه، فقط خدا ميدونه.
پس از سالها، دو هفته ای هست که کارام کمتر شده و آزادتر شدم. می خوام توی اين فرصت پيش اومده، يه بازنگری کلی داشته باشم. نتيجشو خدا به خير کنه.

روزهای خوبی را پشت سر نگذاشتم. فوت ناگهانی برادر دامادم و دوست و همکلاسی دوران دبستان و راهنمايی برادرم در اوج جوانی، بسيار دردناک بود (نفر دوم از سمت راست توی عکسی که توی این یاداشت گذاشته بودم). ديدن غم و بی تابی مادر و پدر و برادران اين عزيز از دست رفته، تحمل اين حادثه را سخت تر می کرد. حادثه خبر نمی کند و مرگ هم برگشت پذير نيست. هيچ چيز نمی تواند تسلی خاطر خانواده، همسر و دوستان اين عزيز باشد. خدا رحمتش کند.
مشکلات کاری پيش آمده در اين بازه زمانی هم مزيد علت شد تا حال و حوصله نوشتن نداشته باشم. اصلاً روزهای خوبی نبود. اميدوارم به زودی تمام شود. توی زندگی، روزهای خوب و بد وجود داره. ولی امیدوارم کفه روزهای خوب، برای همه سنگينتر باشه.