مثل اينکه گير دادم به فوتبال و بی خيال نميشم. ديشب داشتم فکر می کردم، به چه دليلی مردم اينقدر دوست دارن، بازيکنان فوتبال ايران در کشورهای مطرح فوتبال حضور موفقي داشته باشن. خداوکيلی، هم حالشو و هم پولشو که اونا می گيرن و چيزی گير اين ملت نمياد. با فوتبالی ها که صحبت می کنی، ميگن خب فوتبال ما و قدرت فوتبال ما به جهان معرفی ميشه و باعث ميشه فوتبال ما رشد کنه. پولم وارد فوتبال ميشه. حالا چقدر سيستم فوتبال ما در پرورش اين نخبه ها موثر بوده، بماند (سيستمي پر از بي اخلاقي، مفاسد مالي و هزار کوفت و زهره مار ديگه). اين دليل برای فوتبالی ها موجه به نظر مياد. ولی به نظر من، مهمترين دليلي که مردم دوست دارن ورزشکاران ايرانی (فوتبال، واليبال و ...) در خارج از کشور بدرخشند اينه که شديداً دچار کمبود از ناحيه معرفی قدرتمند ايران در جهان هستند. در يک کلام عقده نشون دادن خودشون رو به مردم دنيا دارن. اين نکته بسيار مهمه که بسياری از کشورها، با حضور خودشون در صحنه رسانه ها در انواع مراسم، جوايز و مسابقات، به معرفی کشور خودشون می پردازند و اسم کشورشون رو مطرح می کنن. شايد مهمترين اونا، حضور در مکانهايی است که موضوع اصلی، سرگرمی و ورزش باشه. همانطور که ميدونيد، پوشش اين نوع مراسم، خيلی زياد انجام ميشه و درصد بالايی از مردمان دنيا هم به اونا توجه دارن. کشور ما بر اساس قوانين موجود، در بيشتر اين گرده همايی ها حضور نداره. به عنوان مثال جوايز موسيقی، دختر شايسته، حضور هنرمندان ايرانی در عرصه های مختلف هنرهای نمايشی (مثلاً هنرپيشه های ايرانی، ويديو های موسيقی) و تنها حضور موثرش در ورزش و اونم ورزش آقايونه که البته اين حضور نيز در برخی موارد آلوده سياست بازی شده.

جداً برای مردم ايران تاسف می خورم که در اکثر مواقع تيتر اول روزنامه های جهان هستند و منتظر يک بحران و يا تحريم جديد. و البته منم مثل اونا از حضور موفق يه بازيکن خوب ايرانی مثل علی کريمی در يه تيم خوب اروپايی مثل بايرن مونيخ بخاطر حضور مثبت نام ايران خوشحالم و باهاش حال می کنم. اين ملت اگه با اين چيزا حال نکنن، پس چه غلطی بکنن توی اين مملکت.

قرعه کشی جام جهانی فوتبال هم انجام شد و ايران با مکزيک، پرتغال و آنگولا هم گروه شد. اين عکس رو از پايگاه اصلی اين مسابقات بر داشتم. برام جالب بود که چرا عکس تيم شرکت کنندگان ايرانی در اين مراسم، جز عکس های اول بود. البته دلايلی هم برای اون وجود داره:

۱- مسايل سياسی چه بخوای چه نخوای، همه جا تاثير گذاره
۲- همه کت و شلوار رسمی پوشيدن ولی بدون قسمت اصلی، يعنی کراوات (حتی برانکو)
۳- هر کدومشون دارن به يه جهتی نگاه می کنن. در واقع هيچ صحبتی با هم ندارن. البته به نظر مبهوت برنامه ريزی، انضباط، تکنولوژی و البته بعضی چيزای ديگه شدن که توی ايران کمتر ديده ميشه
۴- آقا من هرچی به اين تيم شرکت کننده نگاه می کنم، نمی دونم چرا نمی تونم پلک بزنم . شايد بخاظر نوريه که دور اين آقايون رو گرفته

راديو تلويزيون ايران هم پس از پايان مراسم، پيامی برای برگزار کنندگان اين مراسم در آلمان ارسال کردند که قسمت از آن در زير آمده است:

دوست و برادر فعلی (تا ارسال جواب)، اين دفه مشکلی نداره. ولی دفه ديگه از عناصر مونث در مراسمات ديگه استفاده نکنيد تا ما بتونيم مستقيم پخش کنيم يا اگه استفاده ميکنيد به پيوست يک نمونه از پوشش براتون ارسال ميشه که همين جوری باشن. در ضمن فعلاْ يکی، دو تا از اون توپا که دست اون خانومه بود برامون بفرستين.

سلام و خداحافظی اين نامه نيز به علت زياد بودن متون آنها (به علت وجود درودها، مرگ ها، پاچه خواری های متعدد و ...)، جزو پيوست نامه بوده است.
 

دوستان ميگن چرا نمينويسي. راستشو بخواين اين موضوع چند دليل عمده داره:
1- کارهايي دارم که به نظرم مهمتر از اينه که براي اين وبلاگ وقت بزارم.
2- هميشه از خوندن وبلاگ هايي که همينطوري يه چيزي مي نويسن که چيزي نوشته باشن و به روز باشن (مخصوصاً وقتي که يه شعر ميزارن)، بدم ميومد. بنابراين اگه موضوعي قابل بحثي نداشته باشم، همون بهتر که وبلاگ به روز نشه.
3- شديداً دچار تنبلي شدم. گاهي اوقات پيش مياد که اينقدر ذهنم مشغول ميشه که يه دفه ميبينم که  2 روزه هيچ کار مفيدي جز وب گردي و گوش دادن به راديو و موزيک انجام ندادم.
4- معمولاً هر کسي براي هر کاري، يه دليل و هدفي داره. يه کمي اهداف قبلي که باعث راه اندازي اين وبلاگ شده بود، کم رنگ شده (به همين دليل اگر بخوام اين وبلاگ رو همچنان داشته باشم، بايد توي اون اهداف تجديد نظر کنم)
5- مشوق ندارم (مخصوصاً از نوع مرغوبش :) )

شايد هم زيادي جدي گرفتم موضوع رو. کلي ملت ميگن که وبلاگ يک رسانه رسمي نيست و احتياجي نيست که فکر کني مثلاً داري چيزي مي نويسي که قراره جايي چاپ بشه و يا اينکه نشان دهنده شخصيت شماست (مثل دادن بليط اتوبوس)، به خرجم نميره ديگه. اين يادداشت هم کمي بند دويي شد :) ، نه؟