در اين فاصله، دو مطلب براي انتشار در وبلاگ داشتم که هر کدامشان بر اساس توصيه برخي از دوستان دلسوز و از جمله خودم سانسور شد و نتوانستم آنها را منتشر کنم. اعتراف مي کنم که برخي از عقايد، نظرات و سوالاتم را از بيم گوني (نوعي پارچه ضخيم است که براي حمل اشياء استفاده مي شود) سانسور کردم. از آنجا که نمي خواهم بزدلي را به حد اعلاي آن برسانم، تصميم به انتشار قسمتي از آن ها گرفتم:
مطلب دو: در جنگ 8 ساله ايران که صد ها هزار جوان و زن و مرد اين مرز و بوم را به کام مرگ کشاند و ميليون ها انسان را آواره کرد، اعراب و امثال نصرالله شيعه کجا بودند و چه کردند.
مطلب يک: جمع آوري عَلَمَک هاي شيطان (ديش هاي ماهواره) و به قول دوستي نزديک شدن عده اي به بهشت، در آنِ واحد

هم اکنون 2 ساعت و 40 دقيقه است که به صداي دلنواز تاري که هر ۲ دقیقه يکبار پخش مجدد مي شود، گوش مي دهم. آرامش آن چنان زيباست که دستم به بستن پنجره وبلاگي که اين صدا را در پس زمينه خود قرار داده است، نمي رود. خدا کند کسي به موبايلم زنگ نزند تا همچنان صداي سنتي اين تار در ذهنم باقی بماند و با آهنگ دنياي مدرن و پر سر و صداي امروزي قاطي نشود.