تعطيلات اخير براي من نه تنها خوشحال کننده نبود، بلکه بيشتر شبيه به يک شک بود. شايد يکي از دلايلي که کلاً دولت نهم رو (از انتخابش تا حالا) نمي شه پيش بيني کرد، همين تصميم گيري هاست. از يه طرف در مصاحبه ها مي خونيم که دولتمردان صحبت از کار سخت و ساعات کاري 18 ساعته مديران مي کنن (از صحر تا شام) و از يه طرف ديگه توي اين همه تعطيلاتي که وجود داره، يهو دو روز رو تعطيل مي کنن. بماند که برنامه ريزي شرکت ها در تحويل پروژه ها، کارهاي بانکي مردم توي اين شلوغي بانک ها که دليلشم تصميم گيريهاي جديد دولت در تغيير ساعت کاري بانک هاست، ترافيک جاده ها و کلي مشکل ديگه ايجاد شد. اعلام اين تعطيلات هم در زماني بود که عملاً برنامه ريزي براي استفاده از اين تعطيلات ممکن نبود. دليل اين تصميم دولت رو من متوجه نشدم، مثل خيلي ديگه از تصميماتي که در اين روزها گرفته ميشه.

بعد از این تعطیلات هم که با یک شرکت دولتی ساعت ۱۰ صبح تماس گرفتم و خانم مدیر مربوطه گفتن که همکاران سر کار نیومدن. فقط یکی از همکاران اومده که اونم مریض هستن. حالا کار شما انجام میشه. چه عجله ای هست!

من به اینکه این کشور با امدادهای غیبی و از این نوع کمک های خداوند است که داره اداره میشه٬ اعتقاد راسخ پیدا کردم. شما رو نمیدونم.

در آخرين اظهار نظرها هم سخنگوي دولت اين تعطيلات رو عيدي به مردم اعلام کرد. عيدي که جز دردسر براي مردم چيزي نداشت. بماند که به چه اندازه کشور دچار ضررهاي اقتصادي شد. موضوع کم کردن تعطيلات عيد و اضافه کردن تعطيلات عيد فطر و دلايل آن هم از اون حرف هاست که به نظر نمي رسه نتيجه اي داشته باشه (البته بر اساس منطق). چون هنوز در مردم نسبت به اعياد باستانيشون کمي عرق باقي مانده که با اين تصميم حتماً مخالفت خواهد شد. به نظر مي رسه که اگر اين تعطيلات لازم باشه بايد از تعطيلات مذهبي کم کرد و با اين تعطيلات جايگزين کرد.

يک شوخي: دوستي يه پيام داده بود که به علت وجود روزهاي سال بين تعطيلات آخر هفته، دولت همه روزهاي سال را تعطيل اعلام کرد.

بعد نوشت: مثل اینکه جناب هادی حیدری اون شوخی رو به کاریکاتور تبدیل کرده.