روز جمعه به همراه يکي از دوستان، به نمايشگاه ملي رسانه هاي ديجيتال رفتم. نمايشگاه از دسته بندي موضوعي خوبي برخوردار بود ولي از لحاظ کيفيت و کميت شرکت کننده در سطح خوبي نبود. هرچند تعداد غرفه هاي اختصاص يافته به بخش مالتي مديا از نمايشگاه هاي برگزار شده قبلي در همين زمينه کمتر بود، ولي به قول دوست همراه، توان کشور نيز بيش از اين به نظر نمي رسه. وجود بخش هايي براي کار با نرم افزارهاي ارائه شده و انتخاب نرم افزارهاي برتر و تاکيد بر کارگاه هاي آموزشي از کارهاي جالب توجه برگزارکنندگان بود (و البته حضور خاله ستاره که بچه ها و برخي بزرگترها هم اونو خيلي دوست دارن). بخش بازي هاي رايانه اي هم جالب بود. ولي نميدونم با توجه به تاکيد فراوان برگزارکنندگان نمايشگاه بر بازي هاي ايراني و متناسب با فرهنگ ما، باز هم شاهد اجراي بازي هاي متداول موجود در بازار بوديم.
بخش نرم افزارهاي تلفن همراه بسيار ضعيف بود و با توجه به پتانسيل هاي بسيار اين بخش، توانايي هاي ارائه شده بسيار اندک و ابتدايي به نظر مي رسيد.
و اما بخش شيرين سايت هاي اينترنتي و وبلاگ ها. خوب شايد در اين بخش خيلي ها من رو به واسطه کارهايي که در وب انجام دادم مي شناختند. سرويس هاي وبلاگ و کلي زير مجموعه وبلاگ ها در اين بخش حضور داشتند. گروه هاي وبلاگي با اسامي مذهبي بسيار به چشم مي خورد و کمي تامل برانگيز مي نمود.
امروز (شنبه)، يکي از دوستان غرفه دار به من زنگ زد و خبر از ارائه پيشنهادات چند صد ميليوني از جانب اين گروه هاي وبلاگي، به بازديدکنندگان خاص (بعضاً از نوع حاج آقا) در جهت راه اندازي سرويس هاي وبلاگي مخصوص و يا راه اندازي اينترانت هاي مذهبي با ساختار وبلاگي و يا آموزش وبلاگ در سطح گسترده به طلاب داد. شنيده ها حاکي است که چند طرح نيز تا مرحله کارشناسي و تدوين قرارداد پيش رفته است. حالا شايد براي من و شما جا افتاده باشد که جرقه نام سرويس وبلاگ بين دو رکعت نماز و يا دعوت از نماينده حزب الله براي سخنراني در غرفه، چه دست آوردهايي مي تواند داشته باشد. انشاء الله خدا به شما خير بيشتر بدهد، برادر!
راستي از غرفه پرشين بلاگ هم ديدن کردم. به واسطه اينکه من از موسسين اين سرويس هستم و دوست همراه هم مدتي در اين سرويس فعاليت داشت، مکث بيشتري کرديم. خانمي که انگار تازه به جمع آريا گستري ها (شرکت فعلي اداره کننده پرشين بلاگ) پيوسته بود، جلو آمد و گفت: آقا شما وبلاگ دارين؟ من و دوست همراه نگاهي به هم انداختيم و در حالي که عاجز از پاسخ به اين سوال بوديم، لبخندي زديم و دور شديم.

حيرانم از اين چرخ روزگار!

تا حالا شده از بس کار ریخته سرتون یهو تصمیم بگیرین هیچ کاری رو انجام ندین؟ من الان همچین حسی دارم. در این نوع مواقع، اگر یه کمک هم فکر داشته باشین خیلی بدرد می خوره. ولی اگه یکی بخواد کمک کنه و با شما هماهنگ نباشه، اونوقته که از این مرحله گذر می کنین و وارد مرحله جنون میشین. البته من الان وارد این مرحله نشدم خوشبختانه.

تجربه به من میگه در این مواقع انجام دادن کاری که خیلی بهش علاقه داری بهت کمک میکنه که از نظر روحی آمادگی انجام بقیه کارها رو پیدا کنی. مثلاْ من در اوج امتحانات دبیرستان می نشستم و با کامپیوتر بازی می کردم. یادمه پدر و مادرم خیلی از این موضوع ناراحت می شدن. ولی من میدونستم که این کار کمکم میکنه فکرم بازتر بشه و بهتر برای امتحان آماده بشم. برای همینم اگر کسی رو در این شرایط با این رفتار دیدین، فکر نکنین بی مسئولیت و یا بی خیاله. حداقل در مورد من که اینطور نیست.

الانم قراره یه کم موسیقی گوش کنم ببینم چی میشه.

محسن چاوشی -> متاسفم -> نفس بریده