چند روز پيش با يک ناشر کتابهاي تاريخي و هنري قرار ملاقات کاري داشتم و رفتم پيش ايشان. خود ايشان داراي چند کتاب در مورد تاريخ ايران هست و البته يک ضد يهود تمام عيار. تا آن اندازه که اتحاديه اروپا به خاطر عقايدش، ورودش رو به محدوده اتحاديه ممنوع کرده (البته اين خودش جاي بحث داره). نکته جالب اينجاست که ايشون اصلاً به هيچ حزب و يا دسته اي وابستگي نداره و صرفاً عقايدش بر اساس کارهاي تحقيقاتي است که انجام داده و انتشاراتش يکي از قديمي ترين انتشارات تهران است. آشنايي من با ايشون از طريق وبلاگش بود که در آن مقاله هايي رو در مورد تاريخ ايران ارائه داده بودن (که البته من باهاشون موافق نيستم) و از اين بابت دشمنان زيادي نيز پيدا کرده بودند تا اين حد که وبلاگ ديگري با نام ايشون ثبت شده بود که فقط فحش و ناسزا بود (مثل اينکه ما ايراني ها فقط همين جورشو بلديم و مبارزه از ديد ما فحش و ناسزا گفتن به طرف مقابل ٍ).
يه بحث جالبي هم با هم داشتيم که متاسفانه به دليل اينکه هر دو قرار بعدي داشتيم نيمه تمام رها شد. بحث سر اين مسئله بود که من عنوان کردم که ما هر روز وابستگي بيشتري به قدرتهاي بزرگ پيدا مي کنيم. به واسطه اينکه تکنولوژي جديد در اختيار آنهاست و کم کم استفاده از اين تکنولوژي داره قسمتي از زندگي ما ميشه و همچنين ما نميتونيم بدون استفاده از اونا در صف رقابت قرار داشته باشيم. ولي ايشون نظر ديگه اي داشت.ميگفت که همين الان انسانهايي در جهان هستند که اصلا نميدونن اين چيزا چيه ولي دارن زندگي مي کنن و به راحتي هم ميتونن زندگي اين قدرتهاي بزرگ رو به مخاطره بندازن. مثلاً يه افغاني يک پتو ميندازه رو دوشش و ميره توي غار زندگي ميکنه، بدون اينکه اصلاً نيازي به اين جور چيزا داشته باشه و اين تقابل باعث ميشه که نشه گفت کدوم طرف پيروزه. ايشون ميگفت که اگه قرار باشه من يک جور زندگي رو انتخاب کنم يه زندگي رو انتخاب مي کنم که وابسته نباشم ولي خودم باشم. هموني که در تاريخم بودم، حالا کم کم پيشرفت می کنم. مي گفت، فکر مي کنيد چرا آمريکا نميتونه با اسلحه بر مردم افغانستان و عراق حکومت کنه. چون نفهميده که اونا چي هستن و تنها ميخواد ظواهر غرب رو ببره اونجا و اين چيزي نيست که مردم اونجا ميخوان. اينجا بود که بحث عوض شد و من گفتم از کجا معلوم که الان مردم اون کشورها راضي نباشن. شايد شما تحت تأثير رسانه ها باشين. اگه شما نسبت به يک رسانه اعتماد بيشتري داشته باشين و يا اينکه اون رسانه قدرت بيشتري داشته باشه، شما رو به طرف خودش ميکشونه. معلوم نيست که کدومشون راست ميگن. مثل لبنان. الان فکر کنم که بيشتر مرد ايران نسبت به لبنان اين طرز فکر رو دارن که هميشه جنگ و دعواست در صورتي که ما ميبينيم که خيلي از خود ايران هم در برخي زمينه ها پيشرفته تر هستن و دارن زندگي عادي مي کنن. نه از جنگ خبري است و نه از .... (اتمام بحث)
نميشه تصميم گرفت. مثلاً به اين دو عکسي که من توي اين يادداشت گذاشتم نگاه کنين. کدومش رو ميشه باور کرد. کدومش واقعي هستن. کدومش صرفاً براي تبليغات عکس برداري شدن. دنياي کنوني ما دنياي رسانه هاست و در اين بحثي نيست. اين رسانه ها هستن که حتي طرز فکر ما رو ميسازن.  نميدونم چطور ميشه راست و نادرست رو از هم تشخيص داد.
حتماً ميدونين که سايت !Yahoo يه مسابقه داره که ده نفر برتر در ايالات متحده رو به رأي ميزاره و  بهترين چهره رو از نظر محبوبيت انتخاب ميکنه. پارسال دو نفر از اين 10 نفر، پاول و بوش بودن. همونايي که ميگفتن (و ميگن) که خيلي منفور هستن (حالا بماند که ميگن !Yahoo مال يهودياست و هزار تا چيز ديگه و البته فراموش ميکنن که الجزيره و يا العربيه و در مقياس کوچکتري IRIB خودمون هم مال مسلموناست). بايد ديد امسال (همين چند هفته ديگه) چه کسايي رو معرفي ميکنه.
شما چي ميگين؟ قسم حضرت عباس رو قبول کنيم يا دم خروس رو.