آقا مازيار عزيز، يکی از فعالترين مديران انجمن های پرشين تاک است. در نظرات يادداشت قبلی، سوالی رو مطرح کرد که لازم دونستم بهش جواب بدم.

سوال:
سلام: تو يه چيزی موندم. چرا لحن سخن شما مخصوصا در وبلاگ مديران سايت از روز اول تا آخر اين همه تفاوت کرده؟ به علت دو سه سال بزرگتر شدن بوده؟ يا با کلاس شدن؟ يا ريز ديدن ديگران؟ يا بالا ديدن خودتون؟ يا ... دو تا يادداشت از اون مطالب قديمی برای اينکه چيزی يادتون بياد ...

جواب:
راستشو بخواي، اکثر يادداشت های وبلاگ مديران رو من می نوشتم و با توجه به نوع اخلاقی که دارم (سعی می کنم که هميشه با دوستان و همکاران بگيم و بخنديم)، يادداشت های من هم يکمی خودمونی تر و گاهی اوقات همراه با شوخی و طنز بود. بعد از مدتی همکاران بنده در پرشين بلاگ به يادداشت های من اعتراض کردند که دلايل عمده آن به شرح زير بود:
- ممکنه اين لحن در روابط تجاری ما تأثير بزاره (اکثراً توی تجارت سعی می کنن خودشونو خيلی با کلاس جلوه بدن. در صورتيکه به نظر من، بهترين شيوه درتجارت، صداقته. نه بزرگنمايي های بي حد و در يک کلام، طبل تو خالی بودن)
- ممکنه برخی افراد سوء استفاده کنن و اين لحن نوشتن رو دستمايه زیر سوال بردن پرشین بلاگ قرار بدن.
- حس رقابت و حسادت همکاران!
از اونجايي که برام خيلی سخت بود، کلی فيلتر روی يادداشت هام بزارم، تصميم گرفتم که وبلاگ خودم رو داشته باشم. فکر کنم، بعد از اون ماجرا، وبلاگ مديران تبديل شد به يک event viewer . به هر حال من به تصميم جمع، احترام می زارم. البته بعد از تغييراتی که در سازمان اداره کننده پرشين بلاگ ايجاد شد، اين موضوع مطرح نشده. شايد همکاران جديد، نظرات ديگه ای داشته باشن.
يه نکته هم باقی موند. من شخصاً تا اونجایی که تونستم سعی کردم که خودمو برتر از ديگران حس نکنم. به همين دليل هم خيلی چيزا از کسانی که باهاشون در ارتباط بودم ياد گرفتم. فکر هم نمی کنم، دليل بزرگی وجود داشته باشه که به خاطر اون، نگاه از بالا به پايين داشته باشم.
ما همين پايين، پايينا، با بروبچ هستيم و حالشو می بريم :) . مخلص آقا مازيار هم هستيم.