نوشتن هميشه برام سخت بود. يادم مياد انشاء جزء سخت ترين دروسم در دوران تحصيل بود. يکی از دلايل اون هم نداشتن يک معلم خوب توی اين زمينه بود. هيچ وقت به ما ياد ندادند که چطور بايد بنويسيم. زنگ انشاء هم هيچ فرقی با زنگ نقاشی و يا هنر نداشت. از اونجاييکه منم دنبال اين دروس نبودم و همش سرم گرم چيزای ديگه بود، اين ضعف توی من موند تا دانشگاه.
جناب آقای دکتر موسويان عزيز، يکی از بهترين اساتيد من در دانشگاه بود. يک روز يه مسئله به ما داد که بايد با نرم افزار Working Model حل می کرديم و يک گزارش از تحليل مسئله در شرايط مختلف ارائه می داديم. از اونجاييکه من کلاً نرم افزارها رو زود ياد مي گرفتم، جز اولين کساني بودم که مسئله رو حل کردم و همراه تحليل فرستادم خدمت ايشون. همون روز دکتر منو صدا کرد و گفت: مرد حسابی! اين گزارش تو شبيه نامه ملا نصرالدينِ که مجبور بود همراه نامه بره تا برای گيرنده نامه منظورشو توضيح بده. کلی با هم خنديديم. همين مسئله باعث شد تا من يک تجديد نظر کلی بکنم و سعی کنم اين ضعف رو از بين ببرم. تا اونجا پيش رفتم که چند سال بعد در شرکتی که خود آقای دکتر موسويان مديرعامل اون بود، من تمام گزارشات رو ويرايش نهايي می کردم.
بعضی آدمها، تأثيرات پايداری توی زندگی ديگران می زارن که دکتر موسويان يکی از اونها بود. چيزای زيادی از ايشون ياد گرفتم. يکی از اونها اين بود که کاری کرد، ديگه نوشتن برام سخت و عذاب آور نباشه. اميدوارم هميشه شاد، موفق و سلامت باشه.

پینوشت: دکتر پس از یادداشت من، ایمیلی برام ارسال کرد که با اجازه خودش میزارم اینجا.

My very dear Aghaye Ata Khalighi Azizam!
Thanks a lot for your enormous kindness. I shouldn't say more, because I feel I am dead and you are talking about nice memories! Just let me wish you and all our new fellow Iranian generation great successes. Iran deserves to be proud of having you all, and I hope we get old enough to see the day that all of us are satisfied for what we have done for our beloved country and great nation. By the way, you write very well in simple fluent Persian style, if you can take your time why don't you try writing novels!
Ghorbaanat, Moosavian

Sincerely yours
S. Ali A. Moosavian
Assistant Professor
Department of Mechanical Eng
K. N. Toosi Univ of Technology