اولين جشنواره وبلاگ های دانشجويي با عنوان وبلاگ، زبان نسل سوم، ديروز، 10 ارديبهشت در شهر همدان با ميزبانی دانشگاه بوعلی سينا، شروع به کار کرد (به سبک روزنامه ای).
من قصد داشتم در اختتاميه جشنواره شرکت کنم ولی با دعوت ناگهانی جناب آقای مهندس جهانگرد مواجه شدم و همسفر ايشون شدم. افتتاحيه جشنواره در فضايي کاملاً دانشجويي و با نظم خاصی برگزار شد. همه چيز بوی دانشگاه و نوآوری های خاص دانشجويي می داد. يکی از اين نوآوری ها، وجود دو دبير برای جشنواره بود. آقايان نويد لطيفي و يحيي صفي آريان که همراه با بچه های دانشگاه، زحمات زيادی کشيده بودند و در آستانه Fail قرار داشتند.
مراسم افتتاحيه جالب بود. سخنرانان بايد در وسط صحنه در حالتی که دو تا ميکروفن در دو طرف آنها بود به صورت ايستاده و بدون تريبون سخنرانی می کردند. پس از اعلام آغاز جشنواره و سخنرانی مهندس جهانگرد، نوبت به دبيران جشنواره رسيد که هر دو با هم متونی که آماده کرده بودند را بخونند. متن نقشنگی بود. پايان متنشون با اين جمله تمام می شد: مزرعه دزديدنی نيست. ديگر سخنرانان مراسم رياست دانشگاه بو علی سينا جناب آقای دکتر غلامی و جناب آقای مغازه دبير کل فرهنگی وزارت علوم (حامی جشنواره) بود. دو تا کليپ برای افتتاحيه ساخته شده بود. اولی در مورد وبلاگ ها بود. وقتی همه خواب بودند، چراغ اتاق وبلاگ نويسا روشن بود و حرف ها، ايده ها و نظرات خودشون رو با استفاده از وبلاگ، با هم به اشتراک می گذاشتند. کار خوب و خوش ساختی بود. کليپ دوم، در مورد وبلاگ آقای ابطحی يعنی وب نوشت بود. خودش هم فکرشو نمی کرد که همچين کليپی براش بسازن. بعد از پخش کليپ، آقای ابطحی سخنرانی کوتاهی داشت. بعداً گفت که کار بچه های جشنواره روش تأثير گذاشته بود و اصلاً يادش رفت چی ميخواست بگه.
بعد از مراسم افتتاحيه هم يه نيم ساعتی توی شهر بوديم و بعدش رفتيم به يک پارک کوهستانی در منطقه ای به نام عباس آباد. وسط پارک رستورانی بود که معروف به رستوران شيشه ای بود. از توی رستوران و همچنين پارک، تمام شهر ديده می شد و منظره جالبی بود. قبل از شام آقای ابطحی همه رو به يک بستنی مهمون کرد. خوردن بستنی توی اون هوای سرد کوهستانی هم صفايي داشت. جناب مغازه می گفت، هر وقت ما از يک کار دانشجويي حمايت کرديم و دخالتی در اجرای اون نداشتيم، بهترين نتيجه رو گرفتيم. اينم نکته جالبی بود.
شام رو همراه دوستان فعال اينترنتی بوديم. آقايان اروج زاده، نيما اکبرپور، آرش کريم بيگی، محمود فرجامی، شکر اللهی و دوستان ديگری که با عرض شرمندگی اسماشون يادم رفته. هنوز فَکَم درد می کنه، از بس سر به سر هم گذاشتيم و خنديديم.
بولتن جشنواره هم دست نيما اکبرپور و همکارانش بود که قرار بود به سبک چهل چراغی بيرون بياد.
راستی شب قبل هم، به دفتر جشنواره، گروهی مشکوک و معلوم الحالی، دستبرد زده بودند و cdها و متون مربوط به جشنواره رو دزديده بودند. اينجاست که داشتن نسخه پشتيبان مشت محکمی خواهد بود بر دهان معلوم الحالان.
خلاصه روز و شب پر بار و شادی بود. جای همه خالی. به همه بچه های جشنواره هم خسته نباشيد ميگم و اميدوارم جشنواره موفقی باشه و نتايج مفيدی داشته باشه.

آخرين تکنولوژی Wireless ارائه شده در جشنواره وبلاگ های دانشجويی همدان
(نيما اکبرپور و من)