مثل اينکه گير دادم به فوتبال و بی خيال نميشم. ديشب داشتم فکر می کردم، به چه دليلی مردم اينقدر دوست دارن، بازيکنان فوتبال ايران در کشورهای مطرح فوتبال حضور موفقي داشته باشن. خداوکيلی، هم حالشو و هم پولشو که اونا می گيرن و چيزی گير اين ملت نمياد. با فوتبالی ها که صحبت می کنی، ميگن خب فوتبال ما و قدرت فوتبال ما به جهان معرفی ميشه و باعث ميشه فوتبال ما رشد کنه. پولم وارد فوتبال ميشه. حالا چقدر سيستم فوتبال ما در پرورش اين نخبه ها موثر بوده، بماند (سيستمي پر از بي اخلاقي، مفاسد مالي و هزار کوفت و زهره مار ديگه). اين دليل برای فوتبالی ها موجه به نظر مياد. ولی به نظر من، مهمترين دليلي که مردم دوست دارن ورزشکاران ايرانی (فوتبال، واليبال و ...) در خارج از کشور بدرخشند اينه که شديداً دچار کمبود از ناحيه معرفی قدرتمند ايران در جهان هستند. در يک کلام عقده نشون دادن خودشون رو به مردم دنيا دارن. اين نکته بسيار مهمه که بسياری از کشورها، با حضور خودشون در صحنه رسانه ها در انواع مراسم، جوايز و مسابقات، به معرفی کشور خودشون می پردازند و اسم کشورشون رو مطرح می کنن. شايد مهمترين اونا، حضور در مکانهايی است که موضوع اصلی، سرگرمی و ورزش باشه. همانطور که ميدونيد، پوشش اين نوع مراسم، خيلی زياد انجام ميشه و درصد بالايی از مردمان دنيا هم به اونا توجه دارن. کشور ما بر اساس قوانين موجود، در بيشتر اين گرده همايی ها حضور نداره. به عنوان مثال جوايز موسيقی، دختر شايسته، حضور هنرمندان ايرانی در عرصه های مختلف هنرهای نمايشی (مثلاً هنرپيشه های ايرانی، ويديو های موسيقی) و تنها حضور موثرش در ورزش و اونم ورزش آقايونه که البته اين حضور نيز در برخی موارد آلوده سياست بازی شده.

جداً برای مردم ايران تاسف می خورم که در اکثر مواقع تيتر اول روزنامه های جهان هستند و منتظر يک بحران و يا تحريم جديد. و البته منم مثل اونا از حضور موفق يه بازيکن خوب ايرانی مثل علی کريمی در يه تيم خوب اروپايی مثل بايرن مونيخ بخاطر حضور مثبت نام ايران خوشحالم و باهاش حال می کنم. اين ملت اگه با اين چيزا حال نکنن، پس چه غلطی بکنن توی اين مملکت.