ممکنه از عنواني که براي اين يادداشت گذاشتم، کمي جا بخوريد. ولي براي اين حرفمم دليل دارم. بعضي از دلايل زير براي همه صادقه. ولي بعضياش نصيب من بدشانس شده:

- نميدونم اين آخر سال چي داره که همه ميخوان حساب کتاباشون رو رديف کنن. خلاصه فصل بدهکاري ها و بستانکاري هاست. انگار اول فروردين مثلاً با اول اسفند فرق داره. اين همه ماه از راه اومدن و رفتن. ولي اومدن فروردين مثل اينکه يه چيز ديگست.

- اين وسط يه عده هم هستن که مي خوان توي سال جديد و يا به مناسبت سال جديد کارهايي رو شروع کنن. ما ايراني ها هم که تمام تصميم گيري ها و کارهامون دقيقه نود انجام ميشه.

- بد به حال اونايي که کارهاي عقب افتاده ديگه اي هم دارن که مجبورن توي اين زمان آخر سال انجام بدن. اينم ميشه قوز بالا قوز. اگه اين کارها با اداره هاي دولتي هم در ارتباط باشه که خدا شما را رحمت کناد.

- هنوز دو هفته از آخر بهمن نگذشته که باید هزینه های ماه اسفند و برخی هزینه های مختص آخر سال رو پرداخت کنی.

- کارهاي شخصي آخر سال رو هم بهش اضافه کن. کفش، لباس، شيريني، آجيل، بليط، کتاب و ...

 
خوب. اگه شانس بياري و همکارات هم به اندازه کافي بتونن کمکت کنن و دردسر جديد ايجاد نکنن ميتوني اين دوران رو پشت سر بزاري. ولي وقتي عيد مي رسه، حسابي خسته شدي و احتياج به استراحت داري. شايد براي همينه که استراحت تعطيلات آخر سال، حال ديگه اي داره. البته در کنار خانواده بودن هم صفايي داره (مخصوصاْ اگر این خانواده در شمال هم باشن :) ). خيلي ها از اين فرصت براي فکر کردن و برنامه ريزي هاي سال بعدشون استفاده مي کنن. براي همينم بعد از عيد معمولاً بايد منتظر ايده هاي جديد باشي (خدا به داد اونايي که با من کار مي کنن، برسه :) ).
فکر کنم متوجه شديد که چرا بهار امسال من، چکمه پوشيده. راستي گفتم چکمه ياد يه چيزي افتادم. چند سال پيش توي عيد بود که آمريکا به عراق حمله کرد. خدا رحم کنه. نکنه اين چکمه از استعاره دربياد و واقعي بشه!