استعفای آقای لاریجانی در شرایط فعلی کشور هم عجیب است و هم نه. عجیب نیست چون اصولاْ در سیاست ایران کمتر موضوعی پیدا می شود که قابل پیش بینی باشد.

از آنجایی که آقاي لاريجاني از طرف رهبری انتخاب شده بودند بنابراین استعفای ایشان و نصب یکی از نزدیکان ریاست جمهوری به جایش، از دو حال خارج نيست.

اول: رهبري قصد دارد سياست خارجي را دچار تحول نمايد و راه ديگري در پيش بگيرد و اين استعفا و نصب بعد از آن با دستور ايشان بوده.

دوم: رئيس جمهوري و نزديکان ايشان قصد دارند سياست خارجي ديگري در پيش بگيرند و اينقدر قدرت پيدا کرده اند که نماينده رهبري را عزل و کس ديگري را نصب کنند.

در هر دو حالت فوق، آنچه اتفاق افتاده اين است که فردي نزديک به افکار و روش دکتر محمود احمدي نژاد به عنوان مذاکره کننده هسته اي ايران مشغول به کار شده است و با توجه به برخي تندروي هايي که در اين مدت از اين گروه ديده ايم، جو موجود، کمي نگران کننده شده است.

حالا اينکه چه کسي قدرت پيدا کرده و در اين بين چه کسي، چه کسي را عزل کرده اصلاً مهم نيست. مهم آن است که به نظر به سمت تحريم هاي بيشتري مي رويم. اميدوارم همانطور که در اول اين يادداشت گفتم، اين تحليل من هم درست نباشد.

بعد نوشت: عزل و نصب دبير شوراي عالي امنيت ملي از اختيارات رياست جمهوري است. از آنجاييکه بر کسي پوشيده نيست، آقاي لاريجاني به پيشنهاد رهبري در اين سمت نصب شده بودند، نوشتم که ايشان از طرف رهبری انتخاب شده بودند.