اين روزها از هرجا و هر کسي مي توان در مورد IT حرفهايي شنيد. IT تبديل به کالايي لوکس جهت ارائه سخنراني شده است که هر کسي براي اينکه از قافله عقب نباشد و البته بگويد که ما هم هستيم، صحبتهايي مي فرمايد. اين امر اصلاً به اينکه آيا فرد مورد نظر تخصصي در زمينه IT دارد و يا خير نيز ندارد. خبرهاي مسرت آميزي، پشت سر هم به گوش مي رسد که هر انساني را از پنهان نمودن خوشحالي و مسرت خويش عاجز مي کند. در حالي صحبت از تجارت الکترونيکي مي شود که هنوز بانکهاي ما در راه اندازي کارتهاي پيش پرداخت شده (Prepaid) ناتوانند. اين در حالي است که عمر تجارت الکترونيکي در دنيا به بيش از 20 سال مي رسد. در حالي صحبت از گسترش اينترنت در ايران مي شود که هنوز استفاده از خطوط Dialup هم در اکثر نقاط ايران امکان پذير نمي باشد و هنوز کشور به شبکه هاي پر سرعت و پايدار اينترنتي متصل نيست. در حالي صحبت از خطوط پر سرعت اينترنت براي استفاده شخصي مي شود که در همين تهران خودمان (به عنوان پايتخت کشور) در بسياري از نقاط خطوط آنالوگ شش شماره اي با سرعت انتقال داده kbps ۱۹۲۰۰ وجود دارد. وقتي در پايتخت يک کشور براي گرفتن يک خط تلفن بايد يک سال در صف ماند، صحبت از راه اندازي خطوط DSL مي شود.
من دست اندر کار امور مخابراتي کشور نيستم. ولي اين سوال براي من مطرح است که چرا ما بايد تا اين حد عقب مانده باشيم و هر روز هم نسبت به روز قبل از قافله عقب بمانيم. آيا بودجه کافي براي تجهيز و راه اندازي سيستم هاي جديد در اختيار نداشته ايم و يا اينکه مديران ما، مديريت و تخصص کافي را نداشته اند؟ چه کسي پاسخگوست؟